Waarom we voor paars-groen moeten kiezen

Waarom we voor paars-groen moeten kiezen

Met de aanstelling van Paul Magnette (PS) als informateur neemt de saga rond de federale regeringsvorming een zoveelste wending. De verkiezingen liggen 165 dagen achter de rug. Ondanks het harde werk van de informateurs, Johan Vande Lanotte (SP.A) en Didier Reynders (MR), is er nauwelijks vooruitgang geboekt. De preformateurs Geert Bourgeois (N-VA) en Rudy Demotte (PS) kregen de opdracht om te surplacen, terwijl de grote tenoren van de N-VA en de PS elkaar de zwartepiet toespelen.

Zowat iedereen benadrukt dat de Vlaams-nationalisten en de Waalse socialisten tot elkaar gedoemd zijn, maar het wordt duidelijker dat ze dat zelf niet willen. De N-VA is als grootste verliezer van de verkiezingen als de dood om in zee te gaan met de PS, de partij die ze al jaren verkettert. Ze vreest om in 2024 overrompeld te worden door Vlaams Belang, die de N-VA nochtans salonfähig heeft gemaakt. En ook de PS kan zich, onder ‘druk’ van de extreemlinkse PTB, niet ‘permitteren’ om tot een akkoord te komen met een partij die het einde van België en de splitsing van de sociale zekerheid wil.

Calimero’s

Veel politici blijven de burgers intussen bestoken met de gedachte dat alleen paars-geel de oplossing is en zou leiden tot een krachtige regering. Het is een obligaat shakespeareaans schouwspel waaraan de burger geen enkele boodschap heeft. Ook in mijn partij zijn er nogal wat mensen die blijven geloven dat er geen andere optie is en dat de N-VA absoluut in de regering moet zitten.

Ik besef dat deze visie is als vloeken in de kerk. Maar zwijgen is geen optie meer. Het schimmenspel heeft lang genoeg geduurd

Stel dat dit toch gebeurt. De Vlaamse deelnemende partijen zouden zich op sleeptouw laten nemen door een partij die, net zoals in het Vlaams regeerakkoord, ook in het federale akkoord Vlaamse symbolische ‘trofeeën’ zou willen binnenhalen om haar (extreem)rechts-nationalistische flank af te dekken. Het zou een coalitie worden van machteloosheid, wantrouwen en gekibbel zonder een positieve, optimistische en bezielende visie die de burgers perspectief kan bieden. Sterker, in dit scenario zou een partij aan de knoppen zitten die, aangevuurd door extreemrechts, een migratiebeleid zou voeren waarbij de Conventie van Genève uit haar voegen zou barsten.

En als iets niet loopt zoals de N-VA dat wil, dan krijgen we opnieuw het politieke spel van blokkeringen of, zoals bij het Marrakechpact, calimero’s die de regering laten vallen om te bewijzen dat het Belgische niveau niet meer functioneert en dat alleen een soort ‘Vlexit’ uit België, de ‘Vlaamse natie’ nog kan bevrijden van de door haarzelf gecreëerde vijanden. In zo’n paars-gele coalitie zouden de andere Vlaamse deelnemende partijen de bumpers in de politieke flipperkast zijn die mee de stoten zullen incasseren en in 2024, opnieuw, de electorale rekening betaald krijgen. Dit samen met een verdere verruwing en verharding van de samenleving in haar geheel. De rode loper voor extreemrechts zou nooit eerder zo vlot uitgerold zijn.

Geen luchtspiegeling

Het kan nochtans anders. Paars-groen (socialisten, liberalen en groenen) heeft een democratische meerderheid van 76 zetels op 150. Dat zo’n coalitie in Vlaanderen geen meerderheid heeft, doet niets ter zake. Het gaat om een democratische meerderheid in het federaal parlement. De N-VA vond de Franstalige minderheid in de vorige regeerperiode ook geen probleem.

Dat paars-groen prima kan functioneren, zagen we tussen 1999 en 2003, toen tal van zaken mogelijk werden die voordien ondenkbaar waren. Denk aan ons verzet tegen de Irak-oorlog, een nooit geziene koerswijziging in ons buitenlands beleid, belangrijke ethische realisaties, zoals het homohuwelijk en euthanasie. Denk ook aan de gerichte lastenverlagingen, de jobcreatie, de diepgaande hervorming van de politie. In plaats van paars-groen als ‘onmogelijk’, ‘onwenselijk’ en ‘laatste optie’ te bestempelen, zouden socialisten, liberalen en groenen die mogelijkheid moeten aangrijpen voor een complete change of mind. Paars-groen: niet van moeten, maar uit overtuiging.

Eindelijk zouden we opnieuw een positief, wervend en optimistisch verhaal kunnen schrijven. Heel veel burgers snakken naar een verhaal dat ingaat tegen politiek doemdenken en niet teert op angst en onzekerheid. Als we erin slagen om het beste uit de diverse standpunten te verenigen in een nieuw, hoopvol, toekomstgericht programma, dan kunnen we de spiraal van het negativisme doorbreken. Dit is geen luchtspiegeling.

De strijd tegen armoede en het optrekken van de minimumpensioenen en de laagste inkomens zijn een sociale noodzaak. De stimulering van de werkzaamheidsgraad, de verlaging van de belastingen op arbeid, het eerlijk belasten van multinationals, de hervorming van de arbeidsmarkt en het stimuleren van investeringen in onderzoek en ontwikkeling zijn een economische noodzaak. De vermindering van de overheidsuitgaven, de afschaffing van de fiscale koterij, met haar perfide systeem van subsidies en uitzonderingen voor allerlei lobbygroepen, zijn een budgettaire noodzaak. De terugdringing van de CO2-uitstoot, de uitbreiding van het groenbestand en de strijd tegen de luchtvervuiling zijn een ecologische noodzaak. De afschaffing van de Senaat, de vermindering van het aantal ministers en staatssecretarissen, de invoering van een federale kieskring zijn een noodzaak op het vlak van politieke vernieuwing. De opvang van mensen in nood overeenkomstig de Conventie van Genève, de inburgering van nieuwkomers en een menselijke benadering van asielzoekers zijn een humane noodzaak.

Hoop heroveren

Als de socialisten, liberalen en groenen erin slagen om elk van die noodzakelijke doelstellingen samen te realiseren, dan gaan we in de richting van een meer rechtvaardige en leefbare samenleving. Dat zal de burger na vijf jaar waarderen en belonen. Wat we in deze kille en polariserende tijden nodig hebben, is een gemeenschappelijk doel om tot een meer genereuze, tolerante en barmhartige samenleving te komen. Het negativisme en pessimisme moeten plaatsmaken voor een begeesterend project van partijen en mensen die begrijpen dat ze alleen door samenwerking over de partijgrenzen heen zaken in beweging zetten.

Politici moeten opnieuw leren om constructieve compromissen te ‘durven’ sluiten, om bakens uit te zetten, om burgers een perspectief te bieden, om een nieuwe marsrichting uit te gaan. We hebben nood aan een nieuw, wervend verhaal en moeten op een constructieve manier aan politiek doen. Politici kunnen wel degelijk het verschil maken. Een coalitie van paars-groen is een beter perspectief dan dat van paars-geel.

Ik besef dat deze visie is als vloeken in de kerk. Maar zwijgen is geen optie meer. Spreken is meer dan ooit een morele plicht. Het schimmenspel heeft lang genoeg geduurd. De burger is het al lang moe. Plus est en nous. Het is tijd voor een moedige keuze, een nieuwe coalitie, een van de empathie, de solidariteit en de menselijkheid. Het is tijd voor echte verandering. Het is tijd voor de herovering van de hoop.

Flikken gezocht

De Gentse politie is steeds op zoek naar nieuw talent. Met een knap gemaakt filmpje toont de politie welke diensten er allemaal betrokken zijn bij een interventie. Lees meer